Jantina Haan

De ironie wil dat juist de minder mooie ervaringen in het leven je vaak het beste aan het denken kunnen zetten. Omdat ze je dwingen tot stilstand te komen. Te relativeren. Om even de tijd te nemen om het leven te herwaarderen en te bekijken wat nu écht belangrijk is. Juist als de wereld op zijn kop staat besef je vaak pas hoe bijzonder ‘gewoon’ eigenlijk was.

Voor mij begon dat reflecteren in 2009 bij het overlijden van mijn vader. Maar eigenlijk nog nadrukkelijker in de jaren daarna. Gedurende het ziekteproces van mijn moeder, die we zo lang mogelijk kwaliteit van leven wilden bieden. Een kwaliteit van leven vanuit een maximale zelfregie en in een voor haar veilige omgeving. Met aandacht en liefde voor haar persoon, haar bijzondere en mooie eigenheid. Iets wat ik dacht ‘gewoon’ naast mijn andere bezigheden voor haar te kunnen realiseren.

Een misvatting. Wij konden dat onmogelijk alleen. Zoveel geregel, zoveel bomen in het bos… Uiteindelijk hebben we het, gesteund door alle mogelijke hulptroepen, wel voor elkaar gekregen. en de zaken kunnen regelen tot aan haar overlijden - begin 2020 - toe. Het was mooi. En goed.

Nu wil ik graag anderen helpen om maximaal regie te krijgen of te houden na een levensveranderende situatie.  Want het is niet niks waar je voor kunt komen te staan. Hoe mooi is het dan dat anderen je zouden kunnen helpen? Dat je ‘gewoon’ een beroep kunt doen op de kennis en ervaring van iemand die weet waar je mee te dealen hebt? Want dat je het alleen kúnt doen betekent nog niet dat je het alleen móet doen. Gewoon eens over nadenken?

 

 

 

 

 

 

Terug naar alle partners

TOP
X